بخش اشعار

طعم نارنج (مثنوی)

قمر در سایه شد، وقت خسوفت به راهت بسته‌ام سمع و بصر را

خیابان بوی هجرانت گرفته بتابان طلعت قرص قمر را

بریدم دست و کامم برنیامد هنوز از طعم نارنج فراقت

خوشا روزی که سر بردارم از گور اگر جان دادم از رنج فراقت

چو می‌آیی، شفاعت کن دلم را که در گور و کفن نبض از تو دارد

غلامت، عاشق مست تو عُمری‌ست دلی سرخ و سری سبز از تو دارد

هراسانم من از این عمر کوتاه که می‌ترسم بیایی، مرده باشم

در آن صحرای محشر بی‌ولایت به مرگی جاهلی افسرده باشم

قمر در عقربم، حالم عجیب است پناهم کو؟ به پیشم کوره‌راهی‌ست

کجایی ماه تابان هدایت؟ سماوات از خسوفت در سیاهی‌ست

مرا در غربتِ غیبت نترسان دلم می‌گیرد از شب‌های تاریک

نمی‌بینم ولی حس می‌کنم ماه کنارم آمده، نزدیکِ نزدیک

دلم را می‌سپارم دست تقدیر به رؤیای ظهورت می‌کشم بال

من بی‌جان و مسکین را إلهی تو ایمن کن ز شرّ مکر دجال

ز شرّ فتنهٔ آخرزمان و ز حیلت‌های شیطان‌های رانده

ز زرق و برق دنیایی دروغین که آدم را به هر سویی دوانده

دلم را می‌سپارم دست قرآن به عطر نرگس و صبر و صلاتت

به حکم جاء نصراللّه والفتح به شهد شربت آب حیاتت

هراسانم ز انسان لفی خسر ز مرگی جاهلی بی درک مِهرت

پریشان از زمینم، صاحب الأمر خوشا آغوش لبریز از سپهرت

خوشا وقتی کنار کعبه نورت به شرق و غرب هستی می‌دهد جان

خوشا وقتی که لب‌هایت بگوید: «منم ناطق‌ترین تصویر قرآن»

خوشا وقتی که چشمانت بتابد به تقدیر بشر مثل ستاره

خوشا وقتی ثمر می‌چیند آدم ز بذر کربلایی‌ها دوباره

نگاهت روشن از خورشید کوثر علی در قامت عدلت مجسم

کنارت لشکر ابدال و اوتاد کنارت حضرت عیسی بن مریم

تماشایی‌ترین مُلک جهان است إلهي، سیدي، ربّي، لك الملك

بنی‌آدم، در این کشتی، نجات است ومهدي نوحنا، إسلامه فُلك...

شاعر: (ایشان در عین خوشنامی خواستند گمنام باشند)

لبخندت (غزل)

قلم را رخصتی باشد، کشم بر بوم لبخندت
جهانی بی‌رقم باری، کنم مرقوم لبخندت مقدس‌تر نمی‌دانم، ز لبخند تو در هستی
قرائت می‌کنی قرآن بر آن معصومِ لبخندت نمی‌میرم مگر وقتی در آغوشم بگنجانی
که من در لحظهٔ زادن، شدم محکوم لبخندت بلالی بار دیگر هم، دلش محو محمد شد
سیه‌رو آمدم سوی مسیر روم لبخندت شنیدم روزه می‌گیری، به‌نذر حال من آقا
حسینی می‌شود گاهی تب مظلوم لبخندت کسی گفت آن که می‌جویم «توهم بود و بی‌پایه»
حقیقت سهم اصحابش، مرا موهومِ لبخندت نمک‌ دارد، بخند ای‌ جان، نمک‌پرورده‌ات باشم
که هم من خادمت گردم و هم مخدوم لبخندت رخت مجهول اگر باشد، ندارد جهل من پایان
ببوسد عاقبت شاید مرا معلومِ لبخندت دوان دنبال دنیایم، نمی‌بینم خدایم را
مگر با ضربتی بر لب شوم مصدوم لبخندت خدا دل بر تو بست آن دم که لبخندت نمایان شد
من شاعر چه بردارم دل از منظومِ لبخندت؟

شاعر: (ایشان در عین خوشنامی خواستند گمنام باشند)

مرا آدم کن (غزل)

گره کن بند و قفلت را بر این دیوانه محکم کن
مرا با عقد دیدارت به صحرا خوانده مَحرم کن به چشمان تو محتاجم، ز ابروی تو رنجیده
صلاحی گر که می‌دانی، یکی بگشا، یکی خم کن نمی‌بینم نگاهت را، من از خود، بی‌تو می‌ترسم
مرا از جنگل وحشِ جنایات خودم کم کن برای دیدنت هر شب به درگاهش دعا کردم
دعاهایم نمی‌گیرد، خدایت را مصمّم کن میان ساعت شادی، به لبخندت سزاوارم
وگر غم در دلت پر زد، مرا لبریز ماتم کن من انسانم، گناهم را نیازی کهنه می‌بینم
تو این حیوان ناطق را اگر فرصت شد آدم کن دلم خون است و دنیایی به خون آغشته‌تر دارم
بزن دنیای ظالم را به نفرینی جهنّم کن جهان خاکستری‌رنگ و غمین و سرد و تکراری
بر این نظم نوین لعنت، جهان را نامنظم کن چو یعقوب نبی چشمش به راه یوسفش مانده
لباس کعبه را روشن پس از ماه محرّم کن تو ای آرایهٔ نرگس در آغوش بیابان‌ها
مسیحای نگاهت را بیاور سهم مریم کن به خون بر کاغذِ خاکِ زمین نام تو را بُردم
مرا وقتی که جان دادم، در آغوشت مجسم کن...

شاعر: (ایشان در عین خوشنامی خواستند گمنام باشند)

از ما سلام (قصیده)

اهلاً و سهلاً سیدی یا صاحب الامر یا مَن له فی دولته ملک السماوات

از ما سلام ای تاج حق بنهاده بر سر از ما سلام ای حکم شیرین مساوات

از ما سلام ای یار هم‌گام مسیحا از ما سلام ای خضر پیغمبر کنارت

از ما سلام ای سیب جنّت بین ناسوت از ما سلام ای عدل جاری، ذوالفقارت

از ما سلام ای بر یَدَت میراث موسی از ما سلام ای ناخدای کشتی نوح

از ما سلام ای صالح اصلح که فردا اشتر برافروزی دوباره تشنه از کوه

از ما سلام ای آبروی نسل آدم از ما سلام ای آتش سرد و سلامت

از ما سلام ای حرمت ملبوس کعبه از ما سلام ای حُسن یوسف در کلامت...

از ما سلامی با صلاة صد فرشته از ما سلامی با درود صد پیمبر

از ما سلامی از زمین تا بی‌نهایت از ما سلامی از ازل تا روز محشر...

از ما سلامی مثل مروارید اشکت از ما سلامی مثل لبخندت گران‌قدر

از ما سلامی غرق برکت مثل شعبان از ما سلامی غرق رحمت چون شب قدر

از ما سلامی بر جمال و بر کمالت ای نور رویت جلوهٔ خورشید کوثر

قربان آیینت بگردم، سرورم باز انگار از اول آمده دوران حیدر

ای صاحب دعوت، محمد آمدی باز گویی رسالت شانه‌ات را خانه کرده

ای حُسن نیکویی، حسن هستی تو انگار دست کریمت بنده را دیوانه کرده...

وقت شجاعت سرورم همچون حسینی در کربلاهایی مجدد مثل امروز

این‌بار اگر پرچم برانی سوی پیکار بی‌شک محقق می‌شود حق، شاد و پیروز

آل عبا آمد که نامت را بشارت بر جن و انسان‌های صالح آرَد آخر

بر این کویر داغ و بی‌رونق به حکمت روزی دوباره سیل باران بارد آخر

باران بیاید، تا ببیند چشم شیطان پای خر دجّال او در گِل فروشد

نابود و ویران می‌شود ظلم و جنایت یا هر که با آیین انسانی عدو شد

بالای ابراج رفاه از نام الله روشن شود چشمان رحمت‌جوی خورشید

بر دشت تاریکی دوباره در وصالت بر یاسمن‌ها می‌درخشد بوی خورشید

عقل بشر تا منتهای علم و حکمت پرمی‌کشد گویی که سیمرغی پرنده

بازنده‌های اهل ایمان، دل مبازید رو می‌کند مولایمان برگ برنده

آن‌چه خدا باقی گذارد، برترین است ای عطر نرگس در گریبانت نشسته

باز آی و رحمی کن بر این دنیای تاریک بر این سر شوریده یا قلب شکسته

جان منی، جان بشر، جان حقیقت جانی اگر در جسم هستی مانده هستی

قرآن، همان اعجاز پیغمبر، عزیز است مولای من، وحیی که احمد خوانده هستی...

ای عدل شیرین در دو دستانت حلاوت ای رحمتت مستضعفین را نان گندم

روزی بران تیغی ز خشم از آسمان‌ها با نام حق، بر حلق بدخواهان مردم

بر مُلک شیطان زراندوز مزوّر بر تخت خون‌خواران نااهل و منافق

توفان شو ای تقدیر انسان در قیامت باشد که همراهت وزد باد موافق

با حیلت شیطان اگر ظلمی به پا شد ویران کن آن را سرورم با نام الله

باشد که تصویر قمر در سجده افتد در رد گامت از ارادت تا سحرگاه

باشد که ابر تیرگی از پیش خورشید روزی گریزان گردد از شرم جمالت

وقتی بگویی با عدو، هل من مبارز؟ پاسخ مباد از ترسشان پیش سوالت

بینا مباد آن چشم ناشایست و تاری کز جلوه‌ات در دشت حیرت گم نگردد

مولای من، باز آی و نامت را بفهمان تا جاهلیت سهم این مردم نباشد

بر دشت زیتون‌های خونین و مقدس باز آی و روشن کن چراغ نور نوری

مُردیم از این غیبت، پریشان‌حال و پوچیم ای صاحب امر و زمان، جانا، ظهوری

باز آی و ما را در طوافت چون عطارد نزدیک خورشید جهان‌بینت نگه دار

سیاره‌هامان از مدارت منحرف گشت ما را تو ای مهدی بر آیینت نگه دار

قربان چشمانت شوم، وقتی که باران می‌بارد از رحمت برای رنج آدم

زور و زر و علم و هنر خوب است اگرچه ایمان به دیدار تو باشد گنج آدم

باشد که یوسف را برون آورده از چاه حق ملک مصرش بخشد از فردای نزدیک

باشد که صبحی روشن از نور ولایت جاری شود پایان این تقدیر تاریک

باشد که ما خاک قدم‌های تو باشیم وقتی که گرد کعبه در حال طوافی

باشد که قلب من تو را محو تماشا گردد به هنگام شهادت از شکافی

قربان چشمان تو جان هر چه آدم قربان دستانت بگردد هر فرشته

پایان هستی با تو مولایم چه خوب است مانند پایان خوش این دل‌نوشته

صلّوا علی المهدی، بنی‌آدم، فصلّوا صلّوا علی آل محمد، کل اوقات

اهلاً و سهلاً سیدی یا صاحب الامر یا من له فی دولته ملک السماوات...

شاعر: (ایشان در عین خوشنامی خواستند گمنام باشند)

تا ثریا می‌رسد (غزل)

بی‌تو هر روز از سر بطلان به فردا می‌رسد
عالَمی در دست این و آن به یغما می‌رسد داغ و بی‌حاصل شبیه ماسه شد دنیایمان
ساحل است آری، سرانجامش به دریا می‌رسد منتظر هفت‌آسمان تا کی نمایان می‌شوی
عقل حیران در تماشایت به رویا می‌رسد گفته‌ای وقتی بیایی می‌توان دیوانه بود
می‌توان، آری، بنی‌آدم به آن‌جا می‌رسد مانده‌ام پایان مکر تیرهٔ شیطان کجاست؟
ساده است، آخر جواب این معما می‌رسد مست دیدارت به رخ سرخابِ خون می‌زد زمین
کز قدومت خاک خونین را مداوا می‌رسد سامری‌ها آمدند امّا چراغ حق نمُرد
کز عرب، با تیغ حیدر دست بیضا می‌رسد حکم قرآن است اگر غیرش بگویم کافری‌ست
عاقبت شه‌زادهٔ نرگس به صحرا می‌رسد شاعرت را دوزخی دیدی ولی ترکش مکن
ناله‌اش وقتی در آتش تا ثریا می‌رسد

شاعر: (ایشان در عین خوشنامی خواستند گمنام باشند)

بار هجران (غزل)

دیده‌ات بگشوده، چشم خود مجسّم کرده است
شکر درگاهش، خدا حق را مقدّم کرده است محو رویایت، غمگینم، برکه‌ای دارم سِرِشک
از ازل شاید خدایت قسمتم غم کرده است در بهارانی به عید آغشته می‌بارم، ببین
فقر دیدار تو شوّالم محرّم کرده است زاری‌ام می‌گیرد از دستان کوتاهم، دریغ
مانده‌ام اشکم چه در تاریخ عالَم کرده است؟ آن‌چه با آسایشم کرد آشنایی با تو، عشق
گندم ممنوعه با تقدیر آدم کرده است دیده‌ای نرگس برویَد بر کویری شوره‌زار؟
دیده‌ای لیلی که مجنون را مصمّم کرده است؟ ماه اگر دور زمین می‌چرخد از برهان توست
ماه من چشم تو دنیا را منظّم کرده است شاکی از حُکمت نباشم تاابد، لیکن عزیز
خالقت سهمم ز دیدارت چرا کم کرده است؟ یک نفر گفت ای پدر، قامت چرا خم کرده‌ای؟
در جوانی، بار هجران پیکرم خم کرده است...

شاعر: (ایشان در عین خوشنامی خواستند گمنام باشند)

دیدار چشمانت نماز است (مثنوی)

چه عشقی ماه من، نادیده ماهی ندارم من به درگاه تو راهی

چه دردی جان من، داروی دردی اگرچه جلوه در چشمم نکردی

کجای آسمان‌ها را گرفتی شگفتا از تو می‌ماند شگفتی!

بهاری در زمستان‌ها برویی بیایم گل بگویم، گل ببویی

چه یاسی، در بیابانم که عطری چه حرفی، فارغ از هر بند و سطری

نقابت را کشیدی تا نبینند مبادا آخرین گل را بچینند

چه علمی، فرض دیدار تو دور است چه صبری، خالق هستی صبور است

کجا بیچارگان تاب تو دارند همان بهتر که با باران ببارند

کجا با صورتت ماهی شبیه است پس از تو کلّ این دنیا قبیح است

چه عطر از مشک آهو در تو آمیخت شراب شور اشکت در کجا ریخت

نمایانی ورای صلح و پیکار بیا تا برگ پاییزی دهد بار

پریشانم، پریشانی عزیز است درونم عقل و حس غرق ستیز است

زمینی‌ها به وحشت خو گرفتند هنر مُرد و ددان جادو گرفتند

کبوتر حسرتش دیدار باز است بلی، دیدار چشمانت نماز است

بیا تا گل برافشانیم و گلبرگ اگر حتی مرا در لحظهٔ مرگ

ببوسی تا جوان برخیزم از خاک کفن را با سرافرازی زنم چاک

تو باشی، اندکی باران و دیدار تماشاگر شود سرو و سپیدار

که پرچم‌های صلحت در فراز است بلی، دیدار چشمانت نماز است

سلامم را تو پاسخ گو که دیری است نصیبم بین آدم‌ها اسیری است

مسیحای جهان‌بین جوانمرد در این سرما تکانم می‌دهد درد

به هر سو می‌روم دیوانه‌وار است سیاهی در سفیدی استتار است

دهان را پنبهٔ تب می‌دهد بوس هوا بس ناجوانمردانه منحوس!

مرا در خاک ظلمت مرده دیدند مرا یک سنگ تیپاخورده دیدند

کنون سیرم ز سیلی یا مکافات فریبم داده سرخی در سماوات

نفس در پیش چشمم مثل دیوار نفس دشمن و دشمن‌تر از آن یار

نگاهم سوی درب خانه‌ای دور تمام باورم افسانه‌ای دور

امیدی بی تو از هستی ندارم حسابم پیش جامت می‌گذارم

رواقم منظر دیدار دلدار روانت خوشهٔ خوش‌رنگ خمّار

تو را منظوم هستی رنگ رب دید جهان خورشید خود را نیمه‌شب دید

که چشمت درب رحمت بود و باز است بلی، دیدار چشمانت نماز است...

شاعر: (ایشان در عین خوشنامی خواستند گمنام باشند)

جریان دل‌تنگی (غزل)

ندیدم چهره‌ات هر شب، هزاران شب ضرر کردم
به یاد برق چشمانت، نشستم دیده تَر کردم چو خورشید از سحر دیدم، گمان کردم تو می‌آیی
«بهار آمد، بهار آمد»، زمستان را خبر کردم بیا زلف پریشان را رها کن روی پیشانی
سپس با من شهادت دِه که عقرب در قمر کردم در این کیهان بی‌پایان، تو را می‌جویم و این بس
من از این‌ها، من از آن‌ها، من از خود هم گذر کردم نمی‌دانم کجا امّا مرا جایی مسافر کن
به چشمت، چهره‌ات، لعلت، چو من عزم سفر کردم عزیز است این جهان با تو، رهایش کرده‌ای امّا
زمین خالی مباد از حق که احساس خطر کردم چو می‌رفتی قدم‌گاهت سراسر یاسمن می‌شد
گلستان بود و من هر سو خودم را دربه‌در کردم چو دیدم کعبه را خالی، دلم شاید مردّد شد
جهانم را ولی دیدم چو در نامت نظر کردم بقا را نوش جان کردی مگر ای شمع آتش‌دان؟
من پروانه جسمم را به جانت بی‌اثر کردم حلال بوسهٔ سرخت هزاران خون قربانی
من این رخسار بی‌خون را به سیلی مستتر کردم حلاوت زهرماری شد بسی ارزان و تکراری
پس از رؤیای لب‌هایت، چو من ترک شکر کردم بیا در رود اشعارم، ببین جریان دل‌تنگی
که بی دریای چشمانت، مصیبت‌ها به سر کردم...

شاعر: (ایشان در عین خوشنامی خواستند گمنام باشند)

کعبهٔ دل‌ها (مخمّس)

به نام پاک خدایم، خدا، خدای شماست جهان نتیجهٔ تصویر ربّنای شماست درون گوش حقیقت فقط صدای شماست علی به آن عظمت ساکن کِسای شماست سرم فدای زمینی که خاک پای شماست

به حکم مِهر خدا، بنده معتقد باشد بریده از همه کس، مست و منفرد باشد خوشا سخن که به یمن تو منعقد باشد کلام شاعرتان، تا که مستعد باشد نماز شعر من اکنون به اقتدای شماست

شما که منشأ حُسن‌اید و خود، حسن دارید حسین و زینب کبری به جان و تن دارید که با خدای علی روز و شب سخن دارید درون کعبهٔ رحمان، بلی، وطن دارید هوای کعبهٔ دل‌هایمان صفای شماست

به خوانش از نظر پاکتان، زبان لال است که درک شأن و جلال خدا، نه در قال است سخن نهفته بگویم، نزول اجلال است جهان درون جمال شما به تمثال است بقای وسعت هستی هم از دعای شماست

دلی که محو شما شد، بها مگر یابد به صیقلش که بکوشی، جلا مگر یابد درون خانهٔ حیدر، خدا مگر یابد که آشنا سخن آشنا مگر یابد خدای عالم امکان که آشنای شماست

دلم شراب حقیقت به عشقتان سر کرد خدا تجلّی جاری به حوض کوثر کرد دوباره فتح جهانم علیّ اکبر کرد علی دوباره تجلی میان اصغر کرد تنم هلاک بهشتی که کربلای شماست

پدر به روی شما، در خدا نظر می‌کرد علی به یمن شما، آسمان سفر می‌کرد حسین عاشق و مجنون عجب خطر می‌کرد کرم ز دست حسن بود اگر اثر می‌کرد چه اهل بیت شریفی به کبریای شماست

به مادرانهٔ مهرت، دعای خیرم کن ضعیف و عبد و حقیرم، ببین و سیرم کن فقیر خانهٔ پاکت، غنی ز غیرم کن برای حضرت مهدی مرا زهیرم کن... امید بندهٔ بی‌کس به اعتنای شماست

شاعر: علی

به نام خدا

طرح
اشعار و دلنوشته ها

توضیحات طرح:

بخش اشعار

طعم نارنج (مثنوی)

لبخندت (غزل)

مرا آدم کن (غزل)

از ما سلام (قصیده)

تا ثریا می‌رسد (غزل)

بار هجران (غزل)

دیدار چشمانت نماز است (مثنوی)

جریان دل‌تنگی (غزل)

کعبهٔ دل‌ها (مخمّس)

بخش دلنوشته ها

دلنوشته پیشنهاد کننده این بخش از طرح:

آنچه تا کنون ثبت شده: